Het is nu 10 dec 2018, 22:03




 Pagina 1 van 18 [ 345 berichten ]  Ga naar pagina 1, 2, 3, 4, 5 ... 18  Volgende
Auteur Bericht
 Berichttitel: Eerst zoektocht kinderen, pas daarna: what about me?
BerichtGeplaatst: 29 jan 2013, 21:19 
Volwassene
Avatar gebruiker

Geregistreerd: 23 jan 2013, 01:12
Berichten: 2185
Ik heb de topics “Ik kom achter steeds meer dingen” en “Van wie hebben ze het” gelezen. Maar die topics beantwoorden niet helemaal mijn vraag. Ik ben namelijk benieuwd naar ervaringen vanuit een andere invalshoek: wie van jullie heeft opeens een andere kijk op zichzelf, pas na alle inzichten over je kind(eren)? Ik ben namelijk redelijk verbijsterd over het feit dat ik hetgeen ik maanden heb zitten door te spitten, niet op mezelf heb betrokken! Wat ongelofelijk vreemd!

Natuurlijk wist ik dat ik ‘niet gek ben’. (Was in klas 4 van de basisschool klaar met ‘de stof’ en werd leesmoeder bijvoorbeeld. Heb v.w.o. probleemloos en zonder veel moeite doorlopen (als enige binnen de uitgebreide familie). HBO-opleiding (als enige in de familie) geen probleem, maar na twee jaar afgebroken in verband met andere ‘prioriteiten’, daarna heel praktisch Schoevers (2 opleidingen) in een jaar gedaan. Veel banen gehad, die niet bevredigend voelden en 3 kinderen binnen 3 jaar gekregen. That’s it. Nergens over nagedacht, ben gelukkig, verveel me beslist niet). Heb wel altijd een sluimerend ontevreden gevoel gehad bij de gedachte dat mijn cv niet bepaald een stijgende lijn vertoont. Het gevoel dat denk ik wordt bedoeld in het topic “Hoe belangrijk is het uit de hangmat te komen”.

Zocht vorig jaar op adhd, kwam terecht bij hoogsensitiviteit. Herkende de kinderen volledig, wat een ontdekking! Maanden daarna pas mijzelf: emotie. Afgelopen maanden druk met zoektocht m.b.t. de kinderen: ontwikkelingsvoorsprong, (h)begaafdheid: herkenning. Maar pas enkele weken geleden kom ik een lijstje kenmerken hb bij volwassenen tegen. En de tranen sprongen in mijn ogen. Daarna nog meer lijstjes naarstig doorgespit. Herkenning alom. En nog meer tranen. Want wat vallen veel ‘dingen’ nu op hun plaats. En wil ik met nog meer overtuiging eraan bijdragen dat de kinderen gezien worden en goed in hun vel zitten.
Dit is trouwens iets wat ik nog niet met iemand heb gedeeld (behalve mijn man) en dat wil ik zo houden. Behalve dan op dit forum, dat voelt wel veilig. Feitelijk verandert er dus niets. Maar ik vind het meer dan verbazingwekkend dat ik het nu pas zelf ontdek/overtuigd vermoed. Nogal dom eigenlijk....

Mijn vraag dus: bij wie ging pas een lampje branden, nadat een voorsprong /(h)b van de kinderen duidelijk werd? Waren jullie ook zo verbaasd/verbijsterd over het feit dat je het tot dan toe nooit hebt overwogen??



_________________
Dochter dec '05, 2 gym
Zoon mei '07, 2 gym
Dochter okt '08, hb-gr 7
Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: Eerst zoektocht kinderen, pas daarna: what about me?
BerichtGeplaatst: 29 jan 2013, 21:23 
Volwassene
Avatar gebruiker

Geregistreerd: 08 feb 2012, 16:33
Berichten: 6445
Dit was voor mij de definitieve tranentrekker...
http://pharosnl.nl/menu/hoogbegaafd-nie ... elstukjes/

Alle stukjes waren vreselijk herkenbaar... Maar het grote besef kwam toen ik dat dus zo las :)



_________________
Moeder van dochter A. (sept. 2007)

~~Ik ben graag mezelf, er zijn al anderen genoeg.~~
Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: Eerst zoektocht kinderen, pas daarna: what about me?
BerichtGeplaatst: 29 jan 2013, 21:34 
Volwassene
Avatar gebruiker

Geregistreerd: 23 jan 2013, 01:12
Berichten: 2185
Had dit artikel nog nooit gelezen, maar wat een tekst! En idd zo herkenbaar (hoewel ik de genoemde "pijn" niet in die mate heb ervaren). De tranen kwamen bij mij bij: "...Maar was het kind wel anders, anders dan jezelf?...". Wat fijn dat je deze link doorgeeft Muisjemeisje, dank je wel!



_________________
Dochter dec '05, 2 gym
Zoon mei '07, 2 gym
Dochter okt '08, hb-gr 7
Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: Eerst zoektocht kinderen, pas daarna: what about me?
BerichtGeplaatst: 29 jan 2013, 21:35 
Volwassene
Avatar gebruiker

Geregistreerd: 08 feb 2012, 16:33
Berichten: 6445
Had het al een tijdje malen in m'n hoofd... Maar dat stukje zet het heel duidelijk en niet te missen neer..

Graag gedeeld :)



_________________
Moeder van dochter A. (sept. 2007)

~~Ik ben graag mezelf, er zijn al anderen genoeg.~~
Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: Eerst zoektocht kinderen, pas daarna: what about me?
BerichtGeplaatst: 29 jan 2013, 21:42 
Volwassene

Geregistreerd: 23 nov 2011, 22:58
Berichten: 1076
Op zich nog niet eens dat ik het van mezelf dacht, maar mijn vader gaf wel aan dingen te herkennen van vroeger.

Hij heeft beroepsmatig ook te maken met mb/hb kinderen en hoe het schoolbeleid hierop aan te passen. Dus in dat kader volgt hij cursussen en trainingen. Heeft dus ook veel tips voor mij. Is ook fijn om mee te praten over wat we bij T zien en hoe de school hiermee omgaat. In een van die gesprekken zei hij (out of the blue...), maar ik denk dat jij vroeger ook veel beter begeleid had moeten worden, dat jij ook zo'n kind was wat meer nodig had. Als ik dat toen had geweten... Misschien heeft dat ook wel bijgedragen aan je depressies.

Ik schrok daarvan. Van het idee. Moet ik echt even over nadenken. Ik doe intuitief veel goed met T en M, ...omdat ik het herken? Ik ben ook erg gedreven om ze het gevoel mee te geven dat ze goed zijn zoals ze zijn. Dat ze zich niet voor de buitenwereld hoeven te verstoppen. Zich inhouden, omdat anderen anders van alles van je vinden en je gaan pesten. Zoals mij dus overkomen is. Zelfs op mijn werk toen ik volwassen vrouw was. Getreiterd omdat ik veel wist, snel verbanden kan leggen.

Maar voordat mijn vader dat tegen mij zei....niet over nagedacht! En dat is nu ongeveer een maand geleden...
Wat ik met die overdenkingen en gevoelens moet, weet ik dus niet. Ik ben wel geraakt door het topic over de noodzaak van uit je hangmat te komen. Ik word fysiek ziek van het idee om buiten mijn veilige beschermde en overzichtelijke wereld te stappen. Maar ik word daarentegen ook depressief van het gebrek aan uitdaging!

Dus ja, ik herken het wel!



_________________
Zoon T (8-2006), zoon M (5-2010)
Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: Eerst zoektocht kinderen, pas daarna: what about me?
BerichtGeplaatst: 29 jan 2013, 21:57 
Volwassene
Avatar gebruiker

Geregistreerd: 08 feb 2012, 16:33
Berichten: 6445
@pippi: mja mijn moeder kan er ook heel goed mee overweg viel me op.
E ikzelf heb me nooit echt vervelend gevoeld dus is er ook nooit wat gebeurd... E ik hang ik nog steeds lekker te hangen wat dat betreft.
Ik word wel steeds stoerder qua over eigen grenzen stappen.. Dat wel.

En merk ook dat ik een belangrijk ding wat mijn ouders deden zelf ook doe.
Ook al is ze pas 5.... Ze heeft wel een soort van inspraak in beslissingen mbt haarzelf.
Soms doen we er niks mee... Maar vragen wel altijd haar mening.
(Wellicht had iemand me ooit gewoon een schop uit die hangmat moeten geven ipv mij laten meebeslissen... Maar goed, dat weten we nu dus kunnen we proberen niet in dezelfde kuil te vallen)

Leuke is dat mijn moeder dus 3 kinderen heeft.... De ene ben ikzelf (nooit problemen, altijd netjes voldaan aan alle verwachtingen) en 2 jongere broertjes die nog steeds met hun 30 jaar niet echt voor zichzelf kunnen zorgen.
En zij merkte op "wel lekker.. Zo'n slim kind.. Bij je broers zat ik continu op school en voor jou eigenlijk alleen als het moest en dan was er altijd een positief gesprek"
En DAAR doet mijn dochter dus niet aan... Die is helemaal niet tevreden en content :)
Terwijl ze wel exact hetzelfde gedrag vertoont...
Dan vraag ik me af... Was ik ooit ook zo ontevreden en heb ik dat op een dag gewoon opgegeven of ben ik het gewoon nooit geweest?



_________________
Moeder van dochter A. (sept. 2007)

~~Ik ben graag mezelf, er zijn al anderen genoeg.~~
Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: Eerst zoektocht kinderen, pas daarna: what about me?
BerichtGeplaatst: 29 jan 2013, 21:59 
inactief
Avatar gebruiker

Geregistreerd: 18 jul 2012, 16:29
Berichten: 744
Woonplaats: Lelystad
Ik was op school vroeger een "gek" kind, ik begreep de kinderen bij mij op school totaal niet, had grote behoefte aan "oudere/bejaarde" mensen en daar kon ik hele gesprekken mee voeren.
Op zoek naar de wijsheid zeg maar.
Gelukkig heb ik ouders waarbij anders zijn gewoon mag, ik was altijd een "gemiddeld" kind, wel atheneum advies maar nooit leren leren en ik vermoed ook wel dyslexie.
Op middelbaar mijn best gedaan om "anders" te zijn, gek zijn is gezond is mijn moto
Ik lig nog steeds in die hangmat, lekker onderpresteren. Doorzetten?? wa's dat??
Excuses verzinnen daar ben ik wel heel goed in :lol:

Mijn kwartje viel pas toen ik de jongste moest gaan versnellen en ik op zoek ging naar informatie.

Ben toen eens zo'n voortest gaan doen voor Mensa, kon komen op zo'n betaalde dag.. Tja dacht ik, dat zal wel de truc zijn iedereen mag komen en betalen. Tot ik van iemand anders hoorde dat ze die test niet doorgekomen waren :?:
Hmmm ben ik dan toch slimmer dan ik zelf altijd heb gedacht?
Nou ja ik "denk" wel anders dan anderen, snap een heleboel mensen ook niet.
En raar maar waar, alle ouders van HB kinderen bij ons op school kan ik het prima mee vinden, ook van die eigenheimers net als ik :wink:

Geen tranen meer maar wel veel herkenning, en een fijn forum gevonden waar mensen elkaar respecteren om wie ze zijn ook al denk je totaal anders dan de rest (of al is je probleem niet hb gerelateerd)



_________________
Saskia
(moeder van GJ '02 spellingstrauma maar na 1 jaar taalhulp zie ik zonneschijn), JJ '05 serieuze rekenaar, TJ '07 versnelt naar groep 3)
Zijn is gegeven, worden doe jezelf
Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: Eerst zoektocht kinderen, pas daarna: what about me?
BerichtGeplaatst: 29 jan 2013, 22:11 
Volwassene
Avatar gebruiker

Geregistreerd: 08 feb 2012, 16:33
Berichten: 6445
Citaat:
Ben toen eens zo'n voortest gaan doen voor Mensa, kon komen op zo'n betaalde dag.. Tja dacht ik, dat zal wel de truc zijn iedereen mag komen en betalen. Tot ik van iemand anders hoorde dat ze die test niet doorgekomen waren

Daar was ooit een draadje over.... Ik dacht ooit hetzelfde namelijk :)

Begreep wel dat de echte test wel moeilijker was overigens... Maar dat echt niet alle mensen gewoon door mochten :)
Ik heb de echte test nooit gedaan trouwens... Dat is eng..
Ooit scoorde ik 128 en dat vind ik wel best.
Hoopt genoeg wat mij betreft :)



_________________
Moeder van dochter A. (sept. 2007)

~~Ik ben graag mezelf, er zijn al anderen genoeg.~~
Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: Eerst zoektocht kinderen, pas daarna: what about me?
BerichtGeplaatst: 29 jan 2013, 22:21 
inactief
Avatar gebruiker

Geregistreerd: 18 jul 2012, 16:29
Berichten: 744
Woonplaats: Lelystad
Muisjemeisje schreef:
Citaat:
Ben toen eens zo'n voortest gaan doen voor Mensa, kon komen op zo'n betaalde dag.. Tja dacht ik, dat zal wel de truc zijn iedereen mag komen en betalen. Tot ik van iemand anders hoorde dat ze die test niet doorgekomen waren

Daar was ooit een draadje over.... Ik dacht ooit hetzelfde namelijk :)

Begreep wel dat de echte test wel moeilijker was overigens... Maar dat echt niet alle mensen gewoon door mochten :)
Ik heb de echte test nooit gedaan trouwens... Dat is eng..
Ooit scoorde ik 128 en dat vind ik wel best.
Hoopt genoeg wat mij betreft :)


Nou ik ga dus echt niet betalen om een faalangst ervaring te hebben :lol:
Durfde de test die Barbara toen aanbood voor een mooi prijsje ook niet te doen, dus ik ben bang dat ik mijn "cijfertje" nooit zal weten.
Mijn HBO niveau is hangmat-uit genoeg.

Ooit als mijn kinderen groot zijn en ik hun heb duidelijk gemaakt hoe je de hangmat uitkomt voeden ze mij wel op [snorkel] tot die tijd snorkel ik wel in ondiep water :oops:



_________________
Saskia
(moeder van GJ '02 spellingstrauma maar na 1 jaar taalhulp zie ik zonneschijn), JJ '05 serieuze rekenaar, TJ '07 versnelt naar groep 3)
Zijn is gegeven, worden doe jezelf
Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: Eerst zoektocht kinderen, pas daarna: what about me?
BerichtGeplaatst: 29 jan 2013, 22:29 
Volwassene
Avatar gebruiker

Geregistreerd: 20 maart 2012, 21:00
Berichten: 2525
Woonplaats: Zuid-Holland
Ik haalde op de mensa internet test de score "u zou de echte test kunnen maken" of iets in die trant. Dacht ook dat iedereen dat wel zou halen, maar hoorde toen idd van anderen dat hij best lastig was. Mijn moeder herkent heel veel van Boe in mij. Ik weeet niet veel meer van de basisschool, behalve dat het bij lezen altijd te traag ging en lessen nooit echt moeilijk waren. Ik denk niet dat ik HB ben, misschien meerbegaafd, maar niet HB.



_________________
moeder van zoon Boe (april 2009; groep 5, HB)
Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: Eerst zoektocht kinderen, pas daarna: what about me?
BerichtGeplaatst: 29 jan 2013, 22:35 
Volwassene
Avatar gebruiker

Geregistreerd: 23 jan 2013, 01:12
Berichten: 2185
Anne-Marie schreef:
... (hoewel ik de genoemde "pijn" niet in die mate heb ervaren)...


Helder moment: misschien dat het onderwerp van mijn scriptie Nederlands "Dood en Eenzaamheid" toch niet geheel at random gekozen was.
En was het bedplassen vanaf mijn 8e jaar niet louter een lichamelijk probleem (wat met medicatie wel onderdrukt kon worden gelukkig), laat staan "een onderdrukt verlangen naar een baby" aldus een hypnotiseur destijds, toen ik 13 jaar was. :D :D



_________________
Dochter dec '05, 2 gym
Zoon mei '07, 2 gym
Dochter okt '08, hb-gr 7
Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: Eerst zoektocht kinderen, pas daarna: what about me?
BerichtGeplaatst: 29 jan 2013, 22:57 
Volwassene
Avatar gebruiker

Geregistreerd: 02 feb 2012, 14:21
Berichten: 4355
Uiteindelijk werd het mij ook pas duidelijk nadat ik me er door de kinderen in verdiepte. Maar ik "wist"het toch eigenlijk wel. Emoties? Soms, maar vooral en uiteindelijk ook een soort van nuchterheid. Want tja, dan is het zo, en wat dan nog? Ik heb dan ook niet echt nare jeugdervaringen, en mijn kinderen doen het ook met wat ups en downs eigenlijk gewoon goed. Het hangt van het moment af hoe ik er in sta. Soms leeuwen, beren en onzekerheid. Dan weer rustig en vol vertrouwen en acceptatie.

De Mensa-test.......Die vind ik dus echt zo slaapverwekkend saai! :oops: (wat niet hetzelfde is als makkelijk hoor) Wel erg eenzijdig! Ik werd wel uitgenodigd, maar ergens krijg ik er altijd een heel vervelend gevoel van, van dat Mensa! Dus niet gedaan, en ik ben het ook niet van plan! :mrgreen:


Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: Eerst zoektocht kinderen, pas daarna: what about me?
BerichtGeplaatst: 29 jan 2013, 23:12 
­
Avatar gebruiker

Geregistreerd: 02 maart 2010, 16:51
Berichten: 4183
Ik heb er nooit bij stil gestaan dat ik HB zou kunnen zijn. Mijn kinderen zijn slim, maar HB, daar dacht ik eerst helemaal niet aan. Een kennis van me had een zoon die twee klassen oversloeg en ze zei dat hij hoogbegaafd was. Hij was even oud als mijn zoon en ik dacht: kom op, doe niet zo overdreven, ik zie echt niet veel verschil met die van mij. :oops: Tot hij (mijn zoon) in groep 8 een hele hoge IQ-score haalde op een (soort) Nio-test. Ow, dacht ik, da's flink HB. :shock: Hij ging naar het Gym en het HB-bewustzijn zakte hier thuis weer naar de achtergrond.
Het jongere broertje bleek ook wel heel slim en leek een zelfde pad te gaan bewandelen als de oudste, tot een logopediste het woord HB in de mond nam en me aanspoorde om op school aan de bel te trekken, nadat ze hem op taalontwikkeling had getest. Het balletje ging rollen, er kwam een versnelling op school, een IQ-test en ik ben heel veel gaan lezen. Ik kwam op de voorloper van dit forum terecht en ik herkende veel in de verhalen van volwassenen over zichzelf. Ik heb toen ook zo'n online Mensatest gedaan en daar kwam een hele hoge score uit. Toen pas ben ik dingen uit het verleden gaan plaatsen in een HB-licht.

Op de basisschool was ik een snelle leerling, het slimste meisje van de klas. Ik mocht vooruit werken en ik had in de 5e de boekjes van de 6e al uit. Ze hebben voor mij een wiskundemethode aangeschaft in de 6e. Ik ben naar het Gym gegaan en heb dat goed afgerond met een mooie eindlijst. Ik heb er best iets voor moeten doen, het ging niet met twee vingers in de neus. Ik ben gaan studeren aan de Universiteit. Ik heb eigenlijk weinig problemen gehad in mijn jeugd, sociaal ging het goed en ook op school heb ik het naar mijn zin gehad. Toen ik op de basisschool zat had ik heel veel buitenschoolse activiteiten, ik denk dat dat wel uitgemaakt heeft, en het Gym bood voldoende uitdaging. Ik deed er nog muziek naast en het fietsen naar school (1,5 uur per dag) kostte ook wel energie.

Ik ben niet getest, maar ik heb wel een vermoeden dat ik HB ben. Ik vind het wel heel raar dat ik me er nu pas, na mijn 40e, van bewust ben dat ik waarschijnlijk HB ben. In het verleden heeft niemand dat ooit gezegd. Het doet me geen "pijn". Het heeft me wel meer zelfinzicht gegeven, bijvoorbeeld waarom ik op een bepaalde manier denk (heel breed) of dat ik soms veel te grote stappen neem die anderen niet kunnen volgen.


Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: Eerst zoektocht kinderen, pas daarna: what about me?
BerichtGeplaatst: 30 jan 2013, 09:45 
Volwassene
Avatar gebruiker

Geregistreerd: 12 apr 2010, 11:56
Berichten: 8445
Anne-Marie schreef:
bij wie ging pas een lampje branden, nadat een voorsprong /(h)b van de kinderen duidelijk werd?
Dat ging hier vrij bizar, want ik zat al heel ver in het leerproces dat dochter hoogbegaafd zou kunnen zijn. Af en toe dan flitste het door me heen: "tja, dat lijkt wel heel veel mezelf" of "oh ja, ik heb ooit ook nog een cursus faalangst gedaan" en "idd ik heb me ook altijd slimmer gevoeld dan mijn cijfers lieten zien"... Op de een of andere manier nam ik dat allemaal niet serieus, ik had mijn handen al vol aan mijn kind en het inlezen en vergaren van informatie daaromtrent. Ook toen mijn zus haar 2 dochters liet testen en HB bleken, ging er geen lampje branden in de zin van: "he het komt vaker voor in de familie"...

Bij mij kwam het grote "besef" toen een vriendin me vroeg: "zeg, heeft jouw man ooit een IQ test gedaan?" (want mijn man is standaard type HB :lol: ) ... ervan uitgaande dat dochter het wel van hem zou hebben!! Gek genoeg herinnerde ik me opeens (eerder was ik dat compleet vergeten :shock: en legde die link pas in mijn verontwaardiging dat mensen aan mij schijnbaar voorbij gingen als het over HB ging) dat ik een IQ test had gedaan op mijn 17de, toen ik een jaar depressief gedemotiveerd thuis zat. Ik weet geen cijfers meer van de test, alleen dat de performale scores allemaal 100% behaald waren en dat de verbale testen een stuk lager lagen. In plaats van het bijzonder te vinden dat ik zo'n hoge performale score had, schaamde ik me alleen maar omdat de verbale testen niet zo hoog waren uitgevallen als de performale. In die tijd (27 jaar geleden :mrgreen: ) bestond geen enkele kennis over HB... de studie adviseur stond voor een raadsel, hij was danig onder de indruk van mijn scores maar wist niet hoe hij me verder kon helpen want mijn vooropleiding was niet voldoende om een universitaire studie te beginnen. Bovendien had ik daar ook helemáááál geen zin in.. ik had helemaal geen zin in WAT dan ook en weigerde elk voorstel :oops: :oops: . Ik ben een jaar lang de deur niet uitgeweest en het is me tot op de dag van vandaag eigenlijk een raadsel hoe ik nog zo hoog heb kunnen scoren voor die test....

Pas nadat iemand dus veronderstelde dat dochter het wel van manlief zou hebben viel er een kwartje bij mij, terwijl ik toch al enige jaren in de HB informatie zwom!!



_________________
"Waanzin is altijd hetzelfde blijven doen en toch een ander resultaat verwachten”. ( Einstein)
Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: Eerst zoektocht kinderen, pas daarna: what about me?
BerichtGeplaatst: 30 jan 2013, 10:21 
Volwassene
Avatar gebruiker

Geregistreerd: 27 feb 2011, 22:50
Berichten: 3785
Ik had al wel een tijdje een vermoeden eigenlijk...
Bij ons thuis was mijn broer degene die hoogbegaafd en lastig was, ik niet. Ik was gewoon slim en braaf. Mijn vader had zorgen over mijn broer, niet over mij.
Ik heb niet leren leren, en vooral geen vragen leren stellen als ik hulp nodig had. Op de basisschool alles met twee vingers in de neus, middelbare school minder. DWZ, als ik het achteraf bekijk heb ik vooral heel veel achter mijn bureau gezeten zonder iets te doen....Ik heb 7 jaar over de PABO gegaan, maar ben wel met lof afgestudeerd, met een 9 voor mijn eindscriptie, omdat een 10 niet gegeven werd...

Tijdens mijn eerste baan in het onderwijs had ik moeite met overzicht houden, ben slordig, en de klas en organisatie was een bende. Toen zei de directeur tegen me: "Maar volgens mij heb jij het in je hoofd wel allemaal heel erg op een rijtje..." Dat was mijn eerste klik. Want ik besefte meteen dat ze gelijk had.

Ik heb eigenlijk lang geworsteld met het feit dat ik vroeger niet gezien werd, omdat mijn broer meer opviel, wat intelligentie betreft. Inmiddels heb ik genoeg andere dingen om mee te worstelen, is dit wat teruggezakt.
Ik herken vooral veel van mijn oudste dochter. Ik zou ZO graag met mijn moeder samen naar mijn kinderen willen kijken en horen hoe ik vroeger was. Maar dat heeft zij niet eens meegemaakt, toen was ze al overleden.



_________________
Groeten van Von, moeder van E(m, augustus 2001), S (j, januari 2004) en J(m, juli 2007)
http://gelukkighagelthetniet.blogspot.nl/
Online
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: Eerst zoektocht kinderen, pas daarna: what about me?
BerichtGeplaatst: 30 jan 2013, 10:22 
Volwassene
Avatar gebruiker

Geregistreerd: 16 maart 2012, 10:20
Berichten: 416
Woonplaats: Amsterdam
Bij mij resoneert er van alles als ik lees over HB. De verveling op school, dwarsliggen op school, mijn leerhonger. Ik ben nu bezig met een opleiding en merk dat ik geen vragen stel, geen antwoorden geef, omdat ik het toch al weet (de vragen die gesteld worden voelen als open deuren - ik word daar erg opstandig van en ga foute antwoorden geven :-)). Mijn vragen gaan verder en daar kan de rest van de groep niets mee. Opnieuw val ik soms om van verveling als er dingen besproken worden die we drie jaar geleden toch ook al eens langs hebben zien komen. Gelukkig valt er in de zijlijn genoeg te leren en zijn er heeeel veel boeken om me te verdiepen.

Ik heb VWO gedaan, ben veel ziek en depressief geweest vroeger (maar heb dat ook geweten aan een moeizame thuissituatie). Ben in 5VWO blijven zitten omdat ik een heel jaar apathisch thuis heb gezeten. Daarna heb ik het VWO afgemaakt door selectief de lessen te volgen die ik nodig had. Sommeige docenten vonden dat ik maar naar het volwassenen onderwijs moest als ik op die manier wilde leren, maar ik kreeg steun van de schoolleiding om het op die manier te doen. Bovendien had ik nog vaak terugvallen en had ik veel hoofd-en rugpijn. Na het VWO ben ik gaan studeren in Amsterdam, maar na een jaar heb ik er een tweede studie bijgenomen omdat ik teveel tijd over had. Het was te simpel. Maar vervolgens werd ik weer depressief en viel ik stil. Na een jaar weer verder gegaan, studie bijna afgemaakt maar nooit verder gekomen dan halverwege mijn scriptie: ik zag door de bomen het bos niet meer: blééf maar informatie verzamelen en kon het niet tot een einde brengen. En ik vond het te oppervlakkig wat ik schreef - durfde het niet in te leveren. Ondertussen was ik al aan het werk en heb ik de studie uiteindelijk laten zitten. Dwz: er staat nog een doos ergens met een onafgemaakte studie :-) Ik durf het niet echt op te ruimen. Inmiddels ben ik met een heel andere studie bezig en ben ik nu weer bezig met een scriptie. Brings back memories maar ik ben vast van plan het nu af te maken en de studie af te ronden :-) Maar vooral deze laatste fase gaat een overwinning worden op mezelf.

Mijn man had hetzelfde met zijn scriptie trouwens: het was nogal een bevalling, en samen hebben we er de schouders onder gezet: hij de inhoud, ik de motivatie, focus, planning en feedback :-) Het kon toch niet zo zijn dat we allebei bleven hangen in de scriptie ;-) :oops:

Dat mijn zoon HB zou zijn dachten we al wel. Hij gaat zó rap met alles dat we steeds versteld staan. Dingen die ik leerde toen ik 12 was gingen er bij hem al in toen hij 5 was. :roll: No way dat ik daar iets van mezelf in terugzie :-) Bij mijn dochter herken ik heel veel. Zoals zij leert en op school is, zo was ik ook (nou... ik was wel wat eigenwijzer en vocht wat meer ;-)). Dus toen zij HB bleek ging ik ook naar mijn eigen schooltijd kijken. Een paar weken geleden heb ik alle schoolverslagen van de basisschool en de middelbare school teruggelezen: ik was een leergierig meisje dat nogal druk kon zijn, behálve als ik werkjes kreeg: dan was ik heel geconcentreerd en met een hoog tempo aan het werk. Ik had nauwelijks instructie nodig en kreeg veel extra werk. Maar 80% van de verslagen ging over de sociaal-emotionele kant, en dat is me altijd bijgebleven: ik voelde me lomp, onbehouwen, snapte weinig van mijn omgeving. Samenwerken vond ik verschrikkelijk (want het duurde zo lang): "Ze heeft het concept 'samenwerken' nog niet helemaal doorvoeld". En nog steeds vind ik samen leren moeilijk als het niet gelijkwaardig is. Maar geen woord over dat ik misschien meer uitdaging nodig had.

Toen ik 8 jaar was maakte ik me druk om het gat in de ozonlaag, was fan van greenpeace en had mijn eigen actiegroep met een vriendinnetje. We deden klusjes voor geld en gaven dat aan giro555 voor Ethiopië. Mensen vonden dat bijzonder en ik vond dát weer raar: want hoe kan je dat níet doen?

Onlangs heeft mijn moeder wel gezegd dat ze twijfelde over hoe het ging: dat ik op de basisschool wel heel makkelijk er doorheen fietste en dat de middelbare school niet helemaal passend was voor mij en mijn broer.

Mijn vader was timmerman en mijn moeder heeft de huishoudschool gedaan, maar zij was veel slimmer dan dat. Mijn moeder is later getrouwd met een basisschoolleerkracht: van hem heb ik heel veel geleerd. Een neef van mij is ook duidelijk hb, andere neven en nichten duidelijk niet.
Mijn schoonouders hebben allebei gestudeerd (en hun ouders zijn ook hoogopgeleid), dus aan die kant van de familie is het normaler. Neven en nichten van mijn man zijn allemaal (schat ik) mb tot hb.

Na de mensa thuistest werd ik uitgenodigd voor de echte test, maar dat durf ik niet, en ik weet ook niet zo goed wat ik van die mensa-club moet denken. De BNN IQ-test gaf mij vorig jaar een score van 159 :D Maar daar geloof ik geen barst van :lol:



_________________
Stokstaart - moeder van 3:
dochter (zomer 04)
zoon (herfst 06)
zoon (winter 11)
Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: Eerst zoektocht kinderen, pas daarna: what about me?
BerichtGeplaatst: 30 jan 2013, 10:42 
inactief
Avatar gebruiker

Geregistreerd: 24 jan 2013, 15:05
Berichten: 39
Woonplaats: midden Gelderland
Heel herkenbaar! Behalve tegen mijn vriend durf ik ook absoluut niet tegen iemand te zeggen dat ik vooral ook heel erg mijn eigen puzzelstukjes op zijn plaats voel vallen de laatste tijd. Wat J betreft durf ik het overiegens ook nog niet zo goed te vertellen. Ze is niet getest en ergens blijf ik ng wat twijfel houden of we geen dingen zien die er niet zij of zo. Vooral als ze op sommige punten niet voldoet aan de 'standaard' hb'er. Maar ja, ze voldoet aan geen enkele standaard :lol:

Ik herken heel erg wat muisjemeisje zegt: ik was een erg makkelijk kind als ik mijn ouders moet geloven. Op school heb ik ooit 1 keer de juf met een stoel hard tegen haar been geslagen, maar verder was ik altijd de meest voorbeeldige leerlingen die ze zich maar konden wensen.
De enige leraar waar ik ooit ruzie mee maakte, was de natuurkundeleraar die toen ik een 7 haalde tegen me zei dat ik veel beter kon, terwijl hij met de 6 van een ander wel tevreden was. Ik realiseer me nu pas, dat hij een van de weinige mensen is geweest die het wel zag.

Op de universiteit ben ik vastgelopen vanaf het moment dat ik een keer wel geleerd had en toch een onvoldoende haalde. Dat was me nog nooit eerder gebeurd en ik kon er niet mee omgaan. Ik durfde mijn boeken niet meer open te doen en vanaf dat moment heb ik alleen nog tentam,ens gehaald die ik zonder leren kon halen (nog wel mijn propedeuze gehaald daarmee). Gestopt, HBO gaan doen en dat met gemak gehaald.

Ik heb jaren therapie gehad voor angstaanvallen, faalangst, depressiviteit. Ik ben daar wel goed uit gekomen, maar ik begreep steeds niet waarom de therapeut bleef zeggen dat ik de lat te hoog legde, terwijl ik juist altijd zo onder in mijn kunnen werkte. Dat werd op perfectionisme gegooid, maar nu pas snap ik dat de therapeut zich waarschijnlijk niet heeft gerealiseerd dat ik écht meer kon dan ik liet zien, omdat ik al op hoog niveau werkte.

Maar ik heb geen baan langer volgehouden dan 1,5 jaar. Iedereen was altijd lyrisch over mijn prestaties, maar hoe meer complimenten ik kreeg, hoe depressiever ik me ging voelen, het klopte helemaal niet.

Als ik er nu weer over denk, begrijp ik gewoon echt niet dat er nooit een lampje is gaan branden :roll:
Pas nu ik me ben gaan verdiepen in hb vanwege mijn dochter, herken ik continue mijzelf. Ik ben inderdaad tot tranens toe geroerd over dat stuk uit de link van muisjemeisje. Oef!

En toch is mijn kleine J heel anders dan ik. Ik was een binnenvetter, ik was heel gevoelig, maar ik hing de clown uit en leek juist stoer. J is helemaal niet stoer, iedereen ziet aan haar dat ze verlegen en angstig is. Ergens is dat misschien wel goed en kan ze meer zichzelf zijn. Ik heb pas sinds een paar jaar het gevoel dat ik in een groep (sommige groepen) mezelf kan zijn en kan ontspannen.
Wat J betreft ging er ook pas een lampje branden toen ze prima mee kon komen met een iets ouder, hoogbegaafd meisje uit haar groep. Eerst dacht ik dat dat meisje misschien helemaal niet hb was, maar toen ging ik eens op de andere kinderen letten en zag toen dat de andere vierjarigen met heel andere dingen bezig zijn, 'simpele'dingen nog niet snappen, anders spelen, andere vragen stellen en in mijn ogen gewoon nog heel 'klein' zijn.
Ik hoop in ieder geval dat J eerder dan ik zichzelf zal vinden en zelfverzekerder op zal groeien.

Lang verhaal, maar net de laatste tijd zit ook mij dit ineens heel hoog. Bedankt voor het openen van dit topic!



_________________
Moeder van J (juli 2008) en M (sept 2011)
Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: Eerst zoektocht kinderen, pas daarna: what about me?
BerichtGeplaatst: 30 jan 2013, 10:49 
inactief
Avatar gebruiker

Geregistreerd: 25 okt 2012, 12:49
Berichten: 127
Ja heel herkenbaar! Wat heb ik veel over mezelf en mijn man geleerd de laatste tijd. Ongelooflijk. Dingen vallen op hun plaats. En inderdaad als je ermee bezig bent betrek je het niet op jezelf, maar later denk je: 'hé maar dat heb ik eigenlijk zelf ook altijd!'. Ha ha.

Maar ik ben zelf denk ik niet HB, want daarvoor zijn er teveel dingen niet op mij van toepassing.



_________________
Mannetje juni 2009, HB.
Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: Eerst zoektocht kinderen, pas daarna: what about me?
BerichtGeplaatst: 30 jan 2013, 10:55 
Volwassene
Avatar gebruiker

Geregistreerd: 08 feb 2012, 16:33
Berichten: 6445
@til: ik hou het ook zelden langer dan een jaar in dezelfde functie vol hoor..
Heb heel lang in de detachering gewerkt. Dat was ideaal.
Ik ben snel op dreef... Maar ook snel wel klaar als ik het allemaal wel onder de knie heb.
En detachering weet je gewoon dat je meteen inzetbaar moet zijn maar ook dat je vaak ong een jaar op dezelfde plek blijft en je daarna weer verder kunt :)



_________________
Moeder van dochter A. (sept. 2007)

~~Ik ben graag mezelf, er zijn al anderen genoeg.~~
Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
 Berichttitel: Re: Eerst zoektocht kinderen, pas daarna: what about me?
BerichtGeplaatst: 30 jan 2013, 11:52 
Volwassene

Geregistreerd: 15 jun 2010, 08:57
Berichten: 411
Kennen jullie het HB-forum (www.hb-forum.nl)
Dat is voor HB-volwassenen. Ook veel mensen die pas "op latere leeftijd" ondekken/denken HB te zijn.
Veel mensen zonder IQ test.


Offline
 Profiel Stuur privébericht  
 
Geef de vorige berichten weer:  Sorteer op  
 Pagina 1 van 18 [ 345 berichten ]  Ga naar pagina 1, 2, 3, 4, 5 ... 18  Volgende


Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers


Je mag geen nieuwe onderwerpen in dit forum plaatsen
Je mag niet antwoorden op een onderwerp in dit forum
Je mag je berichten in dit forum niet wijzigen
Je mag je berichten niet uit dit forum verwijderen

Zoek naar:
Ga naar: